Autobiografia Donny Leon to fascynujący wgląd w jej świat i codzienność, choć z zachowaniem dyskrecji i pozostawieniem kuszących niedopowiedzeń. Pozycja dla oddanych miłośników. W serii pełnych czułości, ironii i dobrego humoru wspomnień Donna Leon snuje opowieść o niezwykłym życiu, w którym – jak sama twierdzi – przydarzyło jej się więcej, niż zaplanowała. Od dzieciństwa spędzanego w New Jersey wśród rodziny, z częstymi wizytami na farmie dziadka, wśród ukochanych zwierząt, i letnich dni poświęconych sprzedaży pomidorów z własnego ogródka przy drodze, Donna Leon zawsze była otwarta na przygodę. W roku 1976 podjęła spontaniczną decyzję o nauczaniu angielskiego w Iranie, by wkrótce znaleźć się w wirze wydarzeń wczesnych dni Rewolucji z 1979 roku. Po okresach nauczania w Chinach i Arabii Saudyjskiej ostatecznie trafiła do Wenecji. Leon bardzo barwnie przedstawia swoją trwającą całe dekady miłość do Włoch – od pierwszej magicznej kolacji, gdy towarzyszyła znajomej w roli „opiekunki”, przez poszukiwanie idealnego cappuccino, po iście wojenne strategie babć robiących zakupy na targu Rialto. Pewne rzeczy pozostają niezmienne na przestrzeni lat: jej uwielbienie dla opery, zwłaszcza muzyki wokalnej Händla, jej zaangażowanie w ochronę środowiska - a także żywa wyobraźnia, rozbudzana obserwacją niczego niepodejrzewających podróżnych w pociągach. Jednak gdy Leon dostrzega pęknięcia na ścianie w sypialni przyjaciółki - ślady przejścia siedmiopiętrowych statków wycieczkowych przez weneckie kanały - przyznaje z żalem, że dreszcz emocji słabnie w obliczu masowej turystyki, która sprawia, że miasto staje się coraz mniej pociągającym dla jego wieloletniej kronikarki. Świętując niedawno swoje osiemdziesiąte urodziny, Leon konfrontuje się teraz zarówno z wyzwaniami, jak i przyjemnościami starzenia się. Jak zawsze nasycona muzyką, jedzeniem i nieposkromionym poczuciem humoru, „Wędrówka przez życie. Wspomnienia” ukazuje Donnę Leon w najbardziej osobistym wydaniu.